Wenecja, rocznica ślubu i zmiana planów

by Mario
To miał być weekend tylko we dwoje. Taki nasz, bez dzieci, bez psa i porannego wstawania. Z rozmowami przy winie do białego rana, z jedzeniem bez pośpiechu, snuciem się bez celu po mieście. Wenecja, my i nasza rocznica ślubu. Wszystko było zaplanowane i dogadane dużo wcześniej. Z dziećmi miała zostać Babcia. Dzieci Ją uwielbiają, więc pomyśleliśmy, że te 3,5 dnia rozłąki to nie koniec świata. Odpowiednio wcześniej przez wylotem postanowiliśmy sprawdzić, jak sobie wszyscy poradzą. Pojechaliśmy do Babci, wspólnie spędziliśmy miło cały dzień a wieczorem, zostawiając maluchy pod Jej opieką, wyszliśmy do kina. I tu wesoła opowieść się kończy. Tego wieczoru coś poszło nie tak. Dzieciaki przez zaledwie półtorej godziny naszej nieobecności tęskniły. Tęskniły tak strasznie, że nic ani nikt nie potrafił ich uspokoić. Może coś je przestraszyło, może za dużo bodźców w ciągu dnia, a może trafiliśmy akurat na jakiś nienajlepszy dzień. 
Wiedzieliśmy jednak, że nie chcemy próbować kolejny raz w tak krótkim odstępie czasu. Wenecja to nie kino w miejscowości obok – powrót nie będzie możliwy w ciągu godziny. Podjęliśmy decyzję o zmianie planu, posłuchaliśmy serca. Serca rodzica, które okazało się sercem dużo większym, bardziej pojemnym i współodczuwającym emocje dziecka niż sądziliśmy, planując „nasz” wyjazd.
Stało się dla nas jasne, że jeśli chcemy spędzić romantyczny weekend w Wenecji, to tylko we czwórkę. Że musimy i chcemy wykorzystać ten czas, kiedy nasze dzieciaki nie chcą się od nas odklejać, kiedy chcą robić wszystko razem z nami. Wiemy, że niedługo to się skończy, że będą koledzy, szkoła, pierwsze miłości i sekrety dzielone z przyjaciółką, wspólne sprawy z kumplem. I że właśnie teraz to jest ten NASZ czas. Teraz chcemy być z naszymi dziećmi, pokazywać im świat, cieszyć się ich obecnością. Tym wchodzeniem na głowę i towarzyszeniem w każdej możliwej czynności życiowej. I uczeniem się od siebie nawzajem, przekazywaniem tego, co najważniejsze. Formowaniem korzeni i dodawaniem skrzydeł. Budowaniem relacji, z których wszyscy będziemy czerpać całe życie. 
I wiecie co? W Wenecji było fantastycznie. Na luzie, bez spinki, bez jakiegoś konkretnego planu na cokolwiek. Wiedzieliśmy tylko gdzie śpimy i jak się tam dostać z lotniska. Reszta przyszła sama, bo Wenecja to takie miasto, które można (a nawet trzeba!) odkrywać po swojemu, bez jakiegoś z góry narzuconego planu. Tam po prostu każdy zaułek, każdy kamień kryje jakąś tajemnicę. Dzieciaki pewnie czuły ten nasz luz, bo też były jakieś takie spokojne, radosne i bezproblemowe. Mania była w kulinarnym raju (lody i pizza, wiadomo), Jasiowi podobało się w zasadzie wszystko. My mieliśmy swoje chwile dla siebie, spędziliśmy też piękny czas we czwórkę, a nawet w szóstkę – na kolacji pod gwiazdami z przypadkowo spotkanymi przyjaciółmi z Warszawy.
A na wyjazdy tylko we dwoje jeszcze przyjdzie czas. Ale jeszcze nie teraz.
20170319_4526
20170319_4524
20170319_4606
20170319_4661
20170319_4663
20170319_4560
20170320_4725
20170320_4743
20170319_4570
20170320_4687

2 komentarze

Łukasz Kierstnik Kwiecień 17, 2017 - 13:25

Chyba zapominacie że rodzina to nie tylko relacja dziecko – ojciec, dziecko – matka. Jest jeszcze coś takiego jak relacja między partnerami, tudzież mąż – żona, gdzie dzieci chociaż przez jakiś czas nie mają wstępu (seks, rzadkie wspólnie spędzone chwilę).
To wasze życie i wasza sprawa jak je spędzacie ale może jednak należałoby czasem dać się odkleić od swoich dzieci?

Reply
Our little adventures Kwiecień 17, 2017 - 15:19

Będziemy używać tego argumentu przy szukaniu opieki dla naszej dwójki 🙂 A tak całkiem serio to taki właśnie był plan na ten weekend w Wenecji, ale nie zawsze jest tak jak się zaplanuje. Dziękujemy też za troskę o nasze pożycie, ma sie całkiem nieźle 🙂

Reply

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.